Tirsdag 9.august

I dag tenkte vi gjere litt sightseeing på eiga hand. Vi kom oss jo ikkje opp i Eiffeltårnet etter spaserturen søndag, så i dag skulle det bli. Det går ein buss i nabolaget heilt fram, forbi Opera og dei store varemagasina, så vi tenkte vi skulle få litt sightseeing på veien. Men bussen var nesten full da den kom, berre ståplassar igjen, heile halvtimen fram til tårnet.

Køen foran sikkerheitskontrollen før ein i det heile kom til billettkøen, og den snegla seg av gårde. Mitt anslag var minst 2 timar midt i solsteiken. Så i staden tok vi elvebåt ned Seinen til Notre Dame.

Billettkøen strekker seg fræ kirka, heilt over plassen og tilbake igjen. Vi gjekk vidare til Saint Chapelle som også ligg på same øya midt i Seinen. Det var veldig sterkt anbefalt av guiden vår søndag, skulle ha så fantastiske glassmaleri. Her var det heldigvis nesten ikkje kø.

Tja, var dette noke å skryte av da? Nidarosdomen er da mykje flottare. Bort i hjørnet såg vi ei smal vindeltrapp som folk gjekk opp. Noken tårntur var ikkje vi moa på, men så gjekk vi opp trappa likevel.

Og der var det! Og kvar lita rute fortalte ei lita historie frå bibelen.

Etter ein enkel lunsj

Crocque madam for pappa, grulla smørbrød med skinke ost og speilegg.

Kylling sandwich for Heljar, og løksuppe for mamma.

I guideboka sto det at det var så livleg rundt Pompidousenteret med gateartistar mm.

Der var temmeleg tomt. Berre ein del tegnarar som sat stille på krakkane sine og forgjeves venta på å få tegne noken. Vi rusla litt rundt i strøket, tok oss ein smothie og sette kursen tilbake til leiligheita.

Etter anbefaling i Tripadvisor, hadde vi bestilt bord på Maloka, ein brasiliansk restaurant ein liten spasertur frå leiligheita. Knøtt liten, berre ca 18 plassar og trangt mellom borda. Ingen meny. Du møtte opp og fekk ein full meny som chefen hadde bestemt for denne kvelden. Vi starta med champagne og små bitar med røykt oksekjøt. Så kom søtpotetmouss med kanel, luftig og god.

Så nokre bollar med ost i

Dette  var siste appetizeren, så kom forretten

Røykelaks med tilbehør som eg ikkje heilt fekk med meg forklaringa på.

Hovedretten var eit stykke med ei brasiliansk rotgrønsak som var preparert gjennom to dagar med koking, skjering i skiver, samanklistring; og så ei gryte med bønner og svinesteik - visstnok typisk brasiliansk mat i høve OL. Over det heile var det dryssa oppmalt same rotgrønnsaka.

Til dessert var det steikt ananas og ein iskrem laga på ei brasiliansk frukt/bær som eg ikkje hugser namnet på, men som skulle gi energi.

Heile veien fekk vi entusiastiske forklaringar frå servitør/dagleg leiar. Chefen sto lenger bak i lokalet, fulgte nøye med og smilte når han såg at vi likte maten. For det gjorde vi. Spennande måltid og ein plass vi gjerne kjem tilbake til. Der er alltid fullt og ein må oftast bestille bord lang tid i forveien.

Så runda vi av kvelden ved eit utebord.

Mandag 8. august

Vi bestemte oss for å dra til Disneyland. Berre ca 1,5 time frå leiligheita med t-bane og RER tog.

Disneyland har to område, Disney Studio og Disneyland. Vi var meste tida i Disney Studio og var på "tram tour" og såg spesialeffektar med jordskjelv, flom og brann rundt vogna vår. Vi så stuntshow med bilar og motorsyklar, og så var der berg og dalbane mm der også.

Mot slutten av dagen rakk vi ein liten tur innom Disneyworld med Indiana Jones barg og dalbane med loop. Men der er masse ugjort. Hadde vore moro med ein tur med barnebarn der.

Vi har booka leiligheit gjennom airbnb og dei kjem også med nokre aktivvitetstilbod. Vi hadde forhåndsbestilt (og betalt) en kveld med ein kokk. Jean Yves Vuong, opprinneleg frå Vietnam, men i Frankrike sidan han var 9, Han vann masterchef i 2012 og held middagar heime hos seg for små grupper. Denne kvelden var det berre oss tre og eit fantastisk måltid.

Det starta med champagne der han hadde lagt små "perler" i glaset. Disse trakk til seg gass frå champagnen og flaut opp til overflata og vi vart utfordra til å kjenne på smaken. Vi syntes det smakte stikkelbær - ei bær han ikkje hadde hørt om før - men det var litchi. Nydeleg champagne også.

 Så ein forrett med viatnamesisk inspirerte smakar. Det skulle etast først rullen, så agurkblad og mynteblad sammen og så eit blad endeviesalat med innhald. Masse detaljar, mellom anna sesamfrø der halvparten var innsatt med wasabi. Utruleg spennande og godt.

Under måltidet vart vi også sjarmert av den nydelege shi tzu en hans som ikkje ville ligge stille i korga men måtte helse på gjestane.

Nete rett var Raviol - asiatiske ravioli som er større enn dei italienske og laga av rismjøl - med nydeleg fyll med mellom anna reke. Der var også 4 forskjellige asiatiske sopp i tallerkenen og ein luftig og nydeleg saboyonne rundt. Enda eit mesterstykke både i utsjånad og smak.

And som hovedrett med foie de gras og med søtpotetpure og karamellisert ost i den lange stanga og ei kula laga av succhini og egg. Ei fryd for både auge og gane.

Til avslutning ei "makron" med kiwifyll og krem smaksatt med  honningmelon og pasjonsfrukt.

Verten var hyggeleg og det var eit fantastisk måltid som vi alltid vil huske. Dersom vi kjem tilbake til Paris, håper eg han har dette tilbodet. Og for Are må nesten dette vere god nok grunn til å planlegge eit Parisbesøk.

Søndag 8. august

Vi hadde sjekka Tripadvisor på forhånd. Wego guided tours er rangert som den beste guida spaserturen i Paris. Vi tenkte det kunne vere ein god start på Parisbesøket, søndag morgen klokka 9. Søndag morgen føltes det ikkje som ein like god ide når tida gjekk frå oss og vi ikkje rakk å finne ein restaurant å spise frokost på i tide. Notre Dame ligg på Ile de Cite, så vi tok t-bane dit. Etter å ha rota med retninga frå t-bana til katedralen, fann vi til slutt kirka, pg rakk akkurat å kjøpe eit par baguettar og eit par flasker vatn å ha i sekken.

Og det var det behov for. Dette vart sommarens varmaste dag i Paris, sol frå klar og skyfri himmel og 29 grader er jo ønskevær for sommarferie. Men ikkje når du skal gå på tur i 3 og ein halv time, 6 kilometer i bygater og lite skygge. Guiden heitte Paul og var vel amerikanar opprinneleg, men no Parispatriot så god som noken, med sprudlande entusiasme og god fortellarevne. Turen førte oss til delar av Paris der Tone og eg ikkje har vore før også. Turen var ein flott tur, men etter framkomsten var dei to gamle så slitne så slitne. Turen slutta ved Eiffeltårnet, og det hadde vi jo egentleg tenkt å besøke, men det vart å gå rett på kafe for ein god lunsj, Heljar med nydeleg and, og Tone og Ottar carpaccio, og så tilbake til leiligheita for å roe ned resten av dagen.


Om kvelden gjekk vi oppover mot Sacre coer kirka på Montmartre. Den ligg ein halvtimes spasertur frå leiligheita vår.

På Place du Tertre rett ved kirka, er det masse malarar som sit ved staffelia sine, massa turistar og mange restaurantar. Her tok vi kveldsmaten.

Vi tok ein treretters "set menu" og starta med fiskesuppe. Det var ingen god ide. Eg fann ingen fiskebitar i suppa. Smaken var OK, men porsjonen var alt for diger og suppa var såå mettande og som veloppdragne nordmenn så ville vi ikkje sende tilbake halvspiste porsjonar. Heljar og mamma spiste entrecote mens eg tok andelår. God OK mat.

Når vi kom til dessert, måtte mamma berre melde pass. Det var ikkje plass til meir. Og vi rusla alle overmette tilbake til leiligheita.

Laurdag 6. august

Så var det tid for å pakke ned frå leiligheita. Den har vore midt i blinken for vårt behov, sjølv om sengebotnen på eine dobbeltsenga var knekt så Heljar måtte ligge på eit kott. Senga på kottet var god og med opa dør til gangen gjekk det heilt fint. Beliggenheita var perfekt, og verten lot oss få sette frå oss bagasjen i skjønnheitsalongen som han eigde. Han prøvde å friste mamma med massasje, pedikyr og manikyr, men ho slo ikkje til.

Så hadde vi nokre timar fram til toget skulle gå. Vi tok ein tur til  Tegneseriemuseet som låg nær British museum. Vi gjekk bort, men hadde så god tid at vi tok buss tilbake, sjølv om dei sto nesten stille støtfangar mot støtfangar. Godt å få sette seg ned.

Der er mange tiggarar i London og vi  var nok ikkje så gavmilde, men denne kunne ikkje mamma stå seg for der ho sat på hjørnet ved Oxford circus.

St. Pancras International var ein stor stasjon med mange andre baner enn toget til Paris. Til Paris var det ein eigen seksjon med innsjekk minst ein halvtime før avgang, røntgengjennomlysing av bagasje og ein stor ventehall med kafear - nesten flyplassaktig. Togreisa gjekk heilt greitt. Toget var oppe i 337 km/timen, og trær rett ved togen berre flimra forbi, men landskapet lenger unna gjekk jo å sjå på. Det var ein liten kafe i same vogn som oss så Heljar og eg fekk kjøpt oss litt kaffe og sjokolade.

Vi kom til Gare de Nord i Paris litt over halv sju, det tok ca 10 minutt å gå til leiligheita som ligg i ein svært gammal bygård. Vår leiligheit låg i 4. etasje dvs 5. for oss sidan dei kalla nederste etasje for 0.

Heldigvis sa omtalen at der var heis, men vi var nok ikkje heilt forberedt på storleiken av heisa.

Vi sendte koffertane opp med heisen og gjekk sjølve. Seinare sendte vi mamma opp mens Heljar og pappa gjekk. 

Leiligheita er nydeleg pussa opp og fullt utstyrt med alt vi treng. Bad med separat kar og dusj, Separat toalett. 2 store soverom med dobbeltseng, godt utstyrt kjøkken (som vi neppe kjem til å bruke mykje).



Rett ned i gata er det ein god restarant som vi gjekk til for eit kveldsmåltid. Okseside mørna i 60 dagar. Godt.

 Og så litt lenger nede enda ein restaurant der vi tok oss noke godt å drikke og nøyt ein varm og god julikveld.

Fredag 5. august

Vi har jo vore på Madam Tussauds eit par ganger før, og tenkte det ikkje var nødvendig denne gangen, men så driv jo den gamle dama å fornyer seg stadig, så i morgentimane vart det bestemt at vi tar eit nytt besøk.

Vi drog rett av gårde utan å ta frokost på Frankie og Benys denne gangen. Leitte etter frokostplass nær Madam i staden, gjekk i feil retning men fann til slutt ein liten restaurant som kalte seg Holms grill sidan den låg i Bakers street, men egentleg var ein libanesisk restaurant. Grei mat, men det mest minneverdige var da vi gjekk til kassa for å betale, og dei sprang gatelangs for å leite etter det einaste servitøren som enten visste kva vi hadde spist eller kunne betjene kassa, kva veit vi?

Men mens vi spiste frokost, bestilte vi billettar til Madammen på telefon, 10£ spart per billett, og da vi kom fram, med billett på telefonen, vart vi geleida til VIP inngangen og rett inn utan kø.

Romma med kjendisar var stappfulle, vi måtte også stå i kø for den nye attraksjonen Sherlock Holmes experience. Her var det ikkje dokker, men levande skodespelarar som fortalte ei historie gjennom fleire rom og scener. Greitt nok. Men plutseleg vart det mykje betre plass. Da vi kom til dei velkjente vognene som førte oss gjennom Londonhistoria, så var det ikkje kø i det heile. Så var det kome ei Marvel superheroavdeling med 4D kino; 3-D briller og luftstraumar, røyk og vannsprut. Stilig. Og så ei Star Wars avdeling der mamma fekk møte sjølvaste Dath Vader, heldigvis på litt avstand.

Vi rusla ned gjennom Carnabyområdet på jakt etter lunsj, og stakk inn på det vi trudde var ein liten og uunnseeleg indisk kafe, Dishoom. Men der åpna det seg ein stor restaurant som vi seinare fann t var rangert som ein av Londons beste indiske. Og det var det, nydeleg mat og veldig god service.

Og så var det premiere på Suicide squad. Skikkeleg action film med masse ekle skurkar som samarbeida om å redde verda. Her er eg i lag med ein av dei.

På siste kveld i London vart det Frankie og Benny igjen, og vi kunne jo ikkje ha vore i England uten å få oss fish and chips.

Det var faktisk beinfritt og riktig godt.

Torsdag 4. august

Vi starta som vanleg på Frankie og Benny med frukost. Så rusla vi roleg gjennom Picadilly Cirkus og Leicester square til Noel Coward teateret, nær Covent garden. Same formiddag som forestillinga er, får ein nemleg kjøpt billettar til berre 25 pund, billettar som vanlegvis koster 60 pund. Som gode sunnmøringar må vi ta vare på slikt.

Den nærliggande Waterstonebokhandelen såg ikkje stort større ut enn Strax sett frå gata, men innafor opna det seg digre rom og ein stor kjellar. Eg hadde ikkje klart å lese alle bøkene der om eg brukte heile livet. Heljar fann ei bok med Seinfeldttrivia. Etter ein roleg spasertur i nabolaget, gjekk turen til Forbidden Planet, ein spesialbutikk for tegneserier mm, litt drikke på fortauskafe. Så var det endeleg klart for eit av dagend høgdepunkt.

Vi har jo fulgt med på Australia masterchef, og kjenner godt til stjernekokken Heston Blumenthal. På det eksklusive Mandarin Hotel i snobbestrøket Knightbridge, har han ein restaurant: Dinner by heston Blumenthal. Der hadde vi bestilt bord for fleire veker sidan. På TV har Blumenthal briljert med sære nye teknikkar i matlaging. Her hadde han tatt fram eldgamle oppskrifter og tilpassa dei vår tid.

 

 Forretten var ein tomatrett på ein geitostpure.

Hovedretten langtidssteikt buklist frå svin.

Desserten ein komposisjon med iskrem, sorbet mm artistisk presentert.

I vindu bak oss såg vi korleis dei jobba på kjøkenet. Nydeleg måltid, men så pass høg klasse at vi nesten ikkje visste korleis vi skulle oppføre oss. Tre kelnarar kom med maten samtidig til oss så ingen av oss skulle få før den andre. Men ei flott oppleving.

Så vart det tid for besøk i leiligheita og ein liten lur for oss gamle. Det trengte vi. Slike maratondagar som i går kan vi nok ikkje ha kvar dag.

Så rusla vi ned gjennom SoHo og Chinatown mot teateret der det var trylleshow Impossible.



Det var illusjonar med saging av mann i to, utbryting frå handjern i vasstank, tankelesing, korttriks og mykje meir. Veldig underhaldande. Vi fekk utdelt ein konvolutt med 4 bilder av store magikarar. Ei seanse gjekk ut på å blande korta tilfeldig, rive dei i to og så gjennom ein prosess der ei halve vart gøymt bort i baklomma, ei halve bytta med nabo og kort kasta over til rada foran, endte vi opp med eit einaste kort, som viste seg å passe saman med det vi hadde gøymt. Funderer framleis på denne. V er glad det ikkje er vår jobb å rydde oppalt papirrotet på golvet.

Her er Heljar sitt bilde. Sjølv rivemerka passar.

No hadde vi ikkje spist sidan lunsj, så litt mat måtte vi ha etter teateret sjølv om det ikkje var slutt før over 22 om kvelden.  Litt og litt fru Blom. På den kinesiske restauranten New China restaurant bestilte vi ein set meny, og dei bar på oss rett etter rett så vi til slutt berre måtte gi opp å få i oss alt, sjølv om ein av rettane var crispi duck med hoisinsaus, nam nam. Alle rettane var forresten svært gode.

 

Og så vart det ikkje heim igjen og i seng før nærare midnatt denne dagen heller. 

Onsdag 3. august

Vi gjekk ut dørene klokka 9 og var ikkje tilbake før 2330.

Restauranten i nabobygget er visst redd for at noken skal stjele utebordet deira om natta.

Vi starta som vanlig med frokost på Frankie and Benny. Heljar spiste 3 pannekaker som såg ut og smakte som sveler, med egg og bacon til. Merkelig. Mamma tok omelett. Og oppfinnsomme meg tok engelsk breakfast uten pølse og med ekstra egg - igjen.

Vi hadde kjøpt billettar til musical klokka 1430, og tenkte vi hadde god tid til å besøke Burough market først. Så god tid at vi ville ta buss dit i staden for undergrunn, slik at vi fekk sett litt av byen også. Og såg det gjorde vi, frå andre etasje i ein dobbeldekkar, trafikkork de luks. Det gjekk 2 og ein halv time før vi var framme ved markedet, og da var det berre eit par timar igjen til vi skulle på musical, og vi som hadde tenkt oss lunsj der også. Når vi først var på markdet måtte vi jo sjå oss rundt. Litt krydder kjøpte vi også.

Vi tok ikkje sjansen på lunsj der, men forta oss tilbake til området ved teateret, T-bane denne gang. På TGI var det stappfult og 40 minutt ventetid på mat, men vi fann ein japansk sushirestaurant med slikt transportband som frakta maten framfor oss så det berre var å forsyne seg etter kvart.  

Musicalen var Book of mormon, laga av folka bak South Park. Heilt respektlaust, til dels svært morsomt men kanskje ikkje den største musikalske opplevinga. 

Og så hadde vi booka omvising på Meantime brewery klokka 19. Bryggeriet låg heilt ute i Greenwich (er det noken som forstår samanhengen med namnet - hint GMT) og vi visste ikkje heilt kor lang tid det ville ta å reise dit. Ikkje tid til besøk i leligheit og ettermiddagslur for gamle folk. Og no fekk vi testa undergrunnsbana i rushtid.

Det spelte inga rolle om du nådde fram til eit handtak å støtte deg til. Du sto så tett at det var ikkje mogleg å dette. 

Bryggeribesøket var hyggeleg nok. Meantime var englands første "craft beer" produsent med ein entusiastisk grunnleggar utdanna frå både Tyskland og USA. Men etter kvart var grunnleggaren ute av bildet og firmaet overtatt av bryggeristorindustrien. Vi fekk servert 5-6 forskjellige øl med vanleg melkeglassdose for kvart øl. Forelesaren drakk i lag med oss og stemninga vart stadig meir jovial. Ølet var godt nok det, men litt preglaust, lite forskjell på London Ale og London Lager mellom anna. Svein brygger meir spennande øl. 

På stasjonen North Greenwick oppdaga vi at det var kome ei ny taubane over Themsen. Siste vogn skulle gå klokka 21, så vi droppa omvisinga mellom kar  og rør i sjølve bryggeriet og skunda oss tilbake for å nå siste tur. Det var verdt det.

  

Flott utsikt over Themsen og London i skumringa, mens vogna svaia lett i vinden. Absolutt noke å få med seg for andre på ein Londontur. Men det førte til komplikasjonar for reisa tilbake. Vi tok DLR toget, som er det nye førarlause toget i dei austlege delane av London, men på endehaldeplassen rota og leitte vi veldig før vi fann vanleg t-banestasjon, og vi var ikkje tilbake ved Oxford cirkus før ca 2230. Vi var redde for at siste sjane til kveldsmat/middag var gått frå oss, men rett ved oppgangen frå t-bana var der ein Angus steakhouse og kvelden var redda. 

Det var ein trøtt gjeng, i alle fall dei to eldste, som stupte inn dørene klokka 2330, og rett i seng.